Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Μια κριτική για τη Μάργω !




 Κριτική από την Chaido Kouroupaki
Ένα βιβλίο με ένα πανέμορφο εξώφυλλο, και ένα τίτλο σαγηνευτικό που σε προκαλεί να το διαβάσεις. Έτσι ένιωσα όταν πήρα στα χέρια μου το βιβλίο του Φώτη Κατσιμπούρη « Μάργω Φως και φωτιά». Είναι ένα μυθιστόρημα φαντασίας που από τις πρώτες σελίδες του καταφέρνει και σε παρασύρει μέσα στον κόσμο του, που μια φαίνεται σαγηνευτικός ενώ την άλλη δείχνει τρομακτικός και απειλητικός ενώ όσο προχωράς μέσα στην περιπέτεια που ξεδιπλώνεται στις σελίδες του δεν παύει να είναι δίκαιος και λυτρωτικός για τον αναγνώστη αλλά και για τους ήρωες του.
Η ηρωίδα του βιβλίου η Μάργω, είναι ένα αιθέριο πλάσμα, μια αμαδρυάδα, μια πανέμορφη μάγισσα, μια μυστηριώδης και σαγηνευτική ιέρεια της Μητέρας Φύσης που η ύπαρξη της είναι τόσο μεγάλη και αιωνόβια όσο και η μεγάλη βελανιδιά στο βάθος του βουνού.
Η Μάργω φανερώνεται και διασταυρώνεται ο δρόμος της με τον Στέφανο- συγγραφέα και την Μαρία που είναι ιατροδικαστής. Στην πορεία φανερώνεται και σε άλλα άτομα, όμως μοιάζει να υπάρχει κάτι που ενώνει την Μαρία και τον Στέφανο μαζί της, σαν να συνδέονται με το παρελθόν το παρόν και το μέλλον που όμως αυτά αποκαλύπτονται σιγά σιγά μέσα από τις σελίδες του βιβλίου.
Ένα βιβλίο με έντονο το μεταφυσικό χαρακτήρα, ένα μυθιστόρημα φαντασίας και τρόμου με ένα ερωτικό, μαγευτικό σκηνικό, όπου οι ήρωες του καλοί και κακοί προσπαθούν με κάθε κόστος να επιτύχουν τον σκοπό τους. Ένα απολαυστικό μυθιστόρημα, με έντονα συναισθήματα, γεμάτο αγωνία και αισθησιασμό.
Συγχαρητήρια στον συγγραφέα για το βιβλίο του, που σας προτείνω να το διαβάσετε!!!

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Μάργω και Όρκος σε συγκριτική ανάλυση από τον φιλόλογο Βαγγέλη Ιωσηφίδη

https://www.facebook.com/notes

Έχοντας διαβάσει και τα δύο βιβλία, βρίσκω πως το πρώτο (ο Όρκος) είναι ένα βιβλίο στηριγμένο φυσικά στο δημοτικό τραγούδι. Είναι ένας πολύ ωραίος σκελετός, ο οποίος έμεινε για αιώνες έτσι, και ο συγγραφέας του πρόσθεσε σάρκα, μύες και νεύρα. Ωραία δουλειά, ευχάριστη στο διάβασμα. Παρόλα αυτά, έλειπε το στοιχείο της περιέργειας. Αυτό το κατάλαβα όταν έφτασα στο τέλος, μιας και μετά το θάνατο των αδερφών και της μάνας, μου έμεινε ένα "και τώρα"; Η ιστορία του βαμπιρισμού, της εναλλακτικής ανάλυσής του, ήταν ενδιαφέρουσα, καθώς και η αναφορά στον ασκητή-μοναχό που γνώρισε τον μεταμορφωμένο Κωνσταντή. Η περιέργεια με ώθησε να ρουφήξω το τέλος, μιας και η προσμονή/περιέργεια ήρθε ξαφνικά. Αυτό στη Μάργω υπάρχει εξαρχής. Ως κλασικός φιλόλογος και λάτρης της μυθολογίας είμαι σε θέση να γνωρίζω τα σχετικά με Αμανδρυάδες, δρυίδες, λατρεία της φύσης (Διονυσιακή λατρεία, μαινάδες, Πάνας, Σειληνός, Σάτυροι κτλ.). Παρόλα αυτά όταν εμφανίζεται η Μάργω, ο σκοπός της είναι εξαρχής μυστήριος. Δεν είναι απλά η δύναμη της φύσης: είναι Φύση και πρόσωπο ταυτόχρονα, κάτι που εντείνει το μυστήριο. Όλα καλά μέχρι εδώ. Όσον αφορά την αποδόμηση της εξειδίκευσης του συγγραφέα, στη Μάργω φαίνεται ολοκάθαρα η αυτοαναφορικότητα. Ο Στέφανος γίνεται (αρκετά εύκολα) Φώτης. Μαθαίνουμε πως είναι δάσκαλος, πως του αρέσει το μεταφυσικό κτλ. Πως στο τέλος υπερασπίζεται τη Φύση, το Καλό και δίνει τη ζωή του γι' αυτό. Κάνοντας τη σύγκριση ανάμεσα στα δύο πάλι, βλέπω πως ενώ στο ένα είναι απαραίτητη η λεπτομέρεια στην βυζαντινή ιστορία, γεωγραφία, δόμηση της κοινωνίας και αξιώματα, στο άλλο δεν είναι. Στη Μάργω προκύπτει ένα flash-back σε έναν μεσαιωνικό "δυνατό". Έτσι συμπεραίνω πως ο πραγματικός συγγραφέας ειδικεύεται ή αρέσκεται στα βυζαντινά χρόνια. Δεν εξηγείται αλλιώς η εμβριθής γνώση των αξιωμάτων και των τότε πραγμάτων σε τέτοιο βαθμό. Έπειτα έρχεται η αγάπη προς τη φύση, την αρχαιότητα και το μυστηριακό. Στον "Όρκο" τα πράγματα είναι πιο περιορισμένα. Το παραμύθι δεν αφήνει πολλές διεξόδους αλλά και πάλι ξεφυτρώνει η Αχερώ (αρχαιοελληνικό όνομα, προαιώνια θεότητα - γυναικεία), κάτι που με κεντρίζει. Όταν διάβασα τη Μάργω (και έκανα τη σύνδεση) φάνηκε η ανάγκη του συγγραφέα να τονίσει την μητρότητα, την ανάγκη αποκαθήλωσης της πατριαρχίας και την παντοδυναμία της γυναίκας. Φάνηκε η ανάγκη για αναγωγή σε μυθολογικά χρόνια, αναφερόμενος (ελεύθερος πλέον από ιστορικές συμβάσεις) να αναφέρει κενταύρους, βρικόλακες (στον Όρκο) και άλλα μυθολογικά πλάσματα και να τα συνδέσει με το σήμερα.Σε αυτό το σημείο ενθουσιάστηκα, διότι κι εγώ έχω παρόμοιες ιδέες. Θα σας παραπέμψω στο blog μου: http://skylosofies.blogspot.gr/2015/10/blog-post_13.html Αν διαβάσετε το συγκεκριμένο αυτό άρθρο θα καταλάβετε γιατί μου άρεσε η αναφορά στην προαιώνια διαμάχη πατριαρχίας-μητριαρχίας.Το τελευταίο που θα αναφέρω είναι η προφανής αγάπη για το αιώνιο, το αθάνατο, το άφθαρτο. Στον Όρκο παρεμβάλλεται στο δημοτικό τραγούδι η ιστορία της φυλής των βρικολάκων, η οποία ανάγεται σε κάτι αρχαιότερο από τον ίδιο τον πλανήτη (μου άρεσε η αναγωγή σε ένα μακρινό άστρο). Μαθαίνουμε πως το αθάνατο δεν προορίζεται για όλους και πως έχει ένα τίμημα: ο υποβαλλόμενος στη διαδικασία χάνει τον εαυτό του/την ανθρωπιά του. Όλα καλά μέχρι εδώ. Στη Μάργω μαθαίνουμε πως το αθάνατο (ή μακρόβιο ίσως) μπορεί να επιτευχθεί με δυο τρόπους, τον φυσικό και τον Κακό. Δίνεται η ευκαιρία της επιλογής: όχι επιλογής ανάμεσα σε φθορά και αφθαρσία, αλλά η επιλογή ανάμεσα στο ποιον δρόμο διαλέγουμε για την μακροβιότητα. Η δύναμη της φύσης χαρακτηρίζεται σχεδόν μαγική, ενώ η δύναμη του Ανέωου Αιώνα δαιμονική (εδώ ας αναφέρω πως ετυμολογικά πιο πολύ με παρέπεμψε στο Α- εώς, δηλαδή ο αιώνας που δεν έχει αυγή, ο αιώνας του Σκότους - όλα αυτά πριν διαβάσω την ετυμολογική προσέγγιση του συγγραφέα). Σε κάθε περίπτωση η αθανασία εξαρτάται από διάφορους παράγοντες: την ευημερία της βελανιδιάς ή αντίθετα τις αιματηρές τελετές. Ας πούμε πως ο συγγραφέας προσπαθεί να "χαλιναγωγήσει" ή ¨να βάλει κανόνες" στην αθανασία, η οποία ούτως ή άλλως υπάρχει εκτός κανόνων του ανθρώπου.
Βαγγέλης Ιωσηφίδης, φιλόλογος
 

Κριτική για τον Όρκο !

Κριτική για τον Όρκο στο Goodreads Ευχαριστώ πολύ Γιώργο !!!  
https://www.goodreads.com/review/show/1534840213… Γιώργος Βορέας Βορέας Apr 06, 2016 Γιώργος Βορέας Βορέας rated it really liked it 
Νομίζω ότι πλέον, μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι, όσον αφορά στο θέμα της ελληνικής σχολής συγγραφέων του φανταστικού... Μπορούμε να μιλάμε για "σχολή", και αυτό δεν είναι μόνο παρήγορο αλλά και ελπιδοφόρο. Τελικά ο Λευτέρης ο Κεραμίδας(Κοράκι Σε Άλικο Φόντο) και ο Μιχάλης Σπέγγος (Imperium), δεν είναι απλές εξαιρέσεις στο "ιστορικογενές" fantasy... Φυσικά, και πιστέψτε με, υπάρχουνε κι άλλοι και αρκεί να εμπιστευθείτε τους Έλληνες λογοτέχνες του Φανταστικού, σε όλα τα υποείδη του. Ο Φώτης ο Κατσιμπούρης, με τον Όρκο, δημιουργεί ένα εξαιρετικό σύμπαν, βασισμένο τόσο στην αυθεντική απόδοση μιας εποχής, όσο και στην επαναφήγηση(αν μου επιτρέπεται η γλωσσοπλασία) διάφορων μύθων/θρύλων, ελληνικών και μη. Ο βασικός άξονας είναι σίγουρα η παραλογή/θρύλος του "Νεκρού Αδερφού", αλλά εδώ έχουμε και πολλά άλλα μυθολογικά στοιχεία, αντλημένα από την παράδοση (ελληνική και μη) τα οποία ο συγγραφέας βάζει να περιστρέφονται γύρω απο την βασική ιστορία, όπως ο μύθος της Κυράς Της Λίμνης, του Περαματάρη, των Ξωτικών και των κόσμων τους, αυτών που "βρυκούν" και ο μύθος του Δισκοπότηρου. Γοητευτική εδώ, και απίστευτα ώριμη είναι η, δίχως κορώνες εθνοκεντρισμού, θαρραλέα σύγκριση νοοτροπιών Εσπερίας, Βαλκανίων και Βορρά. Αναμφισβήτητα προσθέτει στην αυθεντικότητα της απόδοσης της εποχής και των ηρώων, αλλά και συνθέτει ένα βαθιά οικουμενικό έργο, ριζωμένο στην Αρχαία Τραγωδία (Ο Όρκος έχει υπόθεση αρχαίου ελληνικού δράματος και αντίστοιχη εξέλιξη). Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Απολαύστε... Ο σπόρος έχει βλαστήσει εδώ και καιρό...
ΥΓ: Ως μόνο αρνητικό, θα σημείωνα την επιλογή του θέματος του εξωφύλλου, αλλά και πάλι, περί ορέξεως...

Μια κριτική για τον Όρκο

https://www.facebook.com/notes
Ο Όρκος είναι ένα βιβλίο που βασίζεται στον πολύ γνωστό μύθο του Νεκρού Αδελφού, ένα ποίημα, αλλά πρόκειται και για μία πολύ αξιόλογη εξιστόρηση των γεγονότων που τον αποτελούν! Ο συγγραφέας, σεβόμενος πάντα το αρχικό κείμενο, βάζει την προσωπική του πινελια, μέσα από την δική του οπτική και κάθε φορά φροντίζει να μας το υπενθυμίζει, αναφέροντας ανά περίσταση τους αντίστοιχους στίχους, ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να κατατοπίζεται για το σημείο της ιστορίας που βρίσκεται την δεδομενη στιγμή. Απόλυτα σπονδυλωτό κείμενο, με πλήθος καλολογικών στοιχείων, με γεγονότα, ονόματα και περιοχές που ανταποκρίνονται στην Ιστορία και υπογραμμίζουν την λεπτομερή και σχολαστική έρευνα του συγγραφέα. Είναι μία συναρπαστική εμπειρία, γιατί σε μεταφέρει σε άλλες εποχές, σε άλλους κόσμους, απόκοσμους αρκετές φορές, αλλά η υπόθεση το επιβάλλει. Σε αποσπά εντελώς, αλλά έχει ένα καλό : πάντα φροντίζει να σε προϊδεάζει, με κάποιον τρόπο, για το πώς θα εξελιχθεί η ιστορία, ώστε να προλαβαίνεις να πάρεις μία βαθιά ανάσα! Βαρύς κι ασήκωτος ο όρκος του Κωνσταντή!... Αλλά, ο συγγραφέας δεν δέχεται να τον αφήσει εκτεθιμένο, βορά στα μάτια του αναγνώστη! Έτσι, τον φροντίζει να καταλήγει ημερωμένος, έχοντας αποδεχτεί τις δύο φύσεις του, αλλά να κινείται πάντα προς όφελος των ανθρώπων, προσπαθώντας να κάνει μόνον καλές και ωφέλιμες πράξεις, υπερισχύοντας του κακού του εαυτού! Μία σάγκα που θα μείνει στην ιστορία, όπως και " Ο Όρκος ", του Φωτη Κατσιμπουρη! Μου άρεσε πολύ, μου έμαθε πράγματα που δεν γνώριζα, με τάραξε, με συγκίνησε! Να το διαβάσουν κι άλλοι πολλοί! Γιατί, όπως λέει σε κάποιο σημείο ο συγγραφέας - που πάντα βρίσκει τρόπο να παρεμβαίνει σε κάποια σημεία - μπορεί κανείς να αναγνωρίσει γεγονότα της δικής του ζωής! Εγώ προσωπικά, αναγνώρισα μερικά!....... Πάντα επιτυχίες, εύχομαι!
Αθήνα 29.9.2016 B. B.